Η Αμφικτυονία της Πυλαίας Δήμητρας με έδρα την αρχαία Ανθήλη, που συσπείρωνε τα ελληνικά φύλα σε ενιαία και ειρηνική διαχείριση των ζωτικών θεμάτων τους και άσκηση των κοινών λατρευτικών τους καθηκόντων, υποχρέωνε επίσης τη δέσμευση των μελών της, με Όρκο: «ότι καμμία αμφικτυονική πόλη δεν θα στραφεί εναντίον άλλης και ότι κανείς δεν θα εμποδίσει τα ναματιαία ύδατα, ούτε σε καιρό ειρήνης, ούτε σε καιρό πολέμου..».
Τα ιαματικά νερά είναι κι αυτά «ναματιαία ύδατα».
Φυσικός, εθνικός πλούτος. Δεν εκποιούνται. Πόσο μάλλον όταν αυτά τα ύδατα βρίσκονται στο πεδίο της Μάχης των Θερμοπυλών, στη Μέση Πύλη. Σε έναν αρχαιολογικό χώρο με τεράστια ιστορική σημασία, όπου επί τρεις ημέρες μάχονταν λιγοστοί Έλληνες εναντίον απειράριθμων Περσών, εκεί όπου έπεσε νεκρός ο Λεωνίδας και οι συν αυτώ, διασώζοντας τον Ελληνικό πολιτισμό-λίκνο επίσης του Ευρωπαϊκού πολιτισμού-, από την Ασιατική επεκτατικότητα.
Σχετικά με την παραχώρηση των Ιαματικών Πηγών των Θερμοπυλών στο ΤΑΙΠΕΔ, εικάζουμε ότι το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο θα θεσμοθετήσει ζώνη Α, δηλαδή ζώνη Απόλυτης Προστασίας, όπου καμία δόμηση δεν θα επιτρέπεται.
Αυτή είναι και η μόνη επιλογή που θα διαφυλάξει αλώβητη την ιδιαίτερη πολιτισμική, ιστορική και περιβαλλοντική φυσιογνωμία του Τοπίου.
Για να μην καταστραφεί και αλλοιωθεί για πάντα το φυσικό τοπίο, ο αρχαιολογικός χώρος, η ιστορική και οικουμενική του σημασία. Για να μην μπαζωθεί ένας χώρος που δεν έχει ακόμη ανασκαφεί, στο βαθμό που θα έπρεπε.… Φανταστείτε να περνάνε οι μπουλντόζες πάνω από τα κόκαλα των θαμμένων Ελλήνων, πιθανόν και από τον χαμένο Λέοντα που στήθηκε στον τύμβο ή το γνήσιο επίγραμμα του Σιμωνίδη!
Χρησιμοποιήθηκε το επιχείρημα ότι τάχα «θα ξεπληρωθεί μέρος του δημοσίου χρέους με τα λεφτά» που θα δώσουν οι επενδυτές, αλλά δεν διευκρινίστηκε τι θα γίνει μετά. Όταν όλοι οι πόροι, ενεργοί και δυνητικοί, θα έχουν εκποιηθεί, από πού θα έχει έσοδα η ελληνική οικονομία; Ποιους φυσικούς και πολιτισμικούς πόρους θα αξιοποιήσουμε, για να ζήσουμε εμείς και οι γενιές που έρχονται; Από ποιο γραπτό ή άγραφο κώδικα προέκυψε το δικαίωμα να εκποιείται σε τέτοια σαρωτική έκταση, δημόσια, εθνική περιουσία, όταν είναι παγκοίνως γνωστό ότι αυτό δεν δικαιολογείται ούτε σε καιρό πολέμου;
Διατηρώντας όμως τον Αρχαιολογικό Χώρο ανέπαφο
