του Στέφανου Σταμέλλου*
Ζούμε σήμερα την ανθρωπιστική κρίση που μαστίζει κυρίως τον πληθυσμό των πόλεων και ακόμα περισσότερο τον πληθυσμό της Αθήνας. Το φαινόμενο θα ενταθεί, όσο η χρόνια ανεργία παρατείνεται και δεν μπορούμε να προβλέψουμε πόσο θα κρατήσει σε βάθος χρόνου. Αφορά ανθρώπους που έχουν χάσει τα όνειρά τους, την αξιοπρέπειά τους, και ζουν καθημερινά τον εφιάλτη της επιβίωσης.
Από την άλλη, το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι και παραμένει πρόβλημα παραγωγής και κατανάλωσης. Η παραγωγή υπολείπεται των αναγκών ∙ με αποτέλεσμα, πολλά προϊόντα, ακόμα και στον τομέα της διατροφής, προϊόντα πρώτης ανάγκης, να εισάγονται. Η ύπαιθρος και τα χωριά της ορεινής και της ημιορεινής Ελλάδας τις τελευταίες δεκαετίες έχουν υποστεί σημαντική μείωση του πληθυσμού τους λόγω της εσωτερικής κυρίως μετανάστευσης.
Το αποτέλεσμα είναι αυτό που ζούμε: από τη μια η αλματώδης αύξηση του πληθυσμού των πόλεων, κυρίως οι πρωτεύουσες των νομών, η Θεσσαλονίκη και η Αθήνα, κι από την άλλη παραγωγικές δυνατότητες, τόσο στον πρωτογενή τομέα όσο και στον τομέα της παραδοσιακής μεταποίησης, εγκαταλείφθηκαν και ολόκληρες περιοχές μαράζωσαν.
Ζούμε σήμερα την ανθρωπιστική κρίση που μαστίζει κυρίως τον πληθυσμό των πόλεων και ακόμα περισσότερο τον πληθυσμό της Αθήνας. Το φαινόμενο θα ενταθεί, όσο η χρόνια ανεργία παρατείνεται και δεν μπορούμε να προβλέψουμε πόσο θα κρατήσει σε βάθος χρόνου. Αφορά ανθρώπους που έχουν χάσει τα όνειρά τους, την αξιοπρέπειά τους, και ζουν καθημερινά τον εφιάλτη της επιβίωσης.
Από την άλλη, το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι και παραμένει πρόβλημα παραγωγής και κατανάλωσης. Η παραγωγή υπολείπεται των αναγκών ∙ με αποτέλεσμα, πολλά προϊόντα, ακόμα και στον τομέα της διατροφής, προϊόντα πρώτης ανάγκης, να εισάγονται. Η ύπαιθρος και τα χωριά της ορεινής και της ημιορεινής Ελλάδας τις τελευταίες δεκαετίες έχουν υποστεί σημαντική μείωση του πληθυσμού τους λόγω της εσωτερικής κυρίως μετανάστευσης.
Το αποτέλεσμα είναι αυτό που ζούμε: από τη μια η αλματώδης αύξηση του πληθυσμού των πόλεων, κυρίως οι πρωτεύουσες των νομών, η Θεσσαλονίκη και η Αθήνα, κι από την άλλη παραγωγικές δυνατότητες, τόσο στον πρωτογενή τομέα όσο και στον τομέα της παραδοσιακής μεταποίησης, εγκαταλείφθηκαν και ολόκληρες περιοχές μαράζωσαν.









.jpg)


























