Μερικές σκέψεις για το επίκαιρο θέμα με το ΤΑΙΠΕΔ
Του Στέφανου Σταμέλλου*
Αγαπητέ μου φίλε
Δεν είναι μέλισσες αυτές που βλέπεις να τριγυρίζουν με τη μορφή σμήνους πάνω από τον πάγκο των ιαματικών φιλέτων… σφήκες είναι! Κι όπως θα γνωρίζεις, οι σφήκες του ΤΑΙΠΕΔ είναι παρασιτικά έντομα, που τις βλέπουμε πάνω σε όλα τα «φιλέτα» της Ελλάδας, εκεί όπου - όπως σε ενημέρωναν αρμοδίως - θα περίμενες να έρθουν οι μέλισσες.
Είναι γνωστό σε όλους ότι πολλά φιλέτα του τουρισμού και του ιαματικού τουρισμού δόθηκαν από την ΕΤΑΔ στο ΤΑΙΠΕΔ για αξιοποίηση/ιδιωτικοποίηση. Στη Φθιώτιδα αυτή την τύχη είχαν οι ιαματικές πηγές: Λουτρών Υπάτης, Θερμοπυλών, Κονιαβίτη και Λουτρόπολης Καμένων Βούρλων. Το 2013 έγινε ο πρώτος διεθνής διαγωνισμός «για την αξιοποίησή τους». Ο διαγωνισμός απέβη άκαρπος, γιατί δεν προσήλθε κανείς ενδιαφερόμενος. Αντιδράσεις ουσιαστικές δεν υπήρξαν, εκτός από αυτή της προσφυγής πολιτών στο ΣτΕ για την αντισυνταγματικότητα της μεταβίβασης στο ΤΑΙΠΕΔ. Όσοι αντιδρούν σήμερα όψιμα - ονόματα δεν λέμε… - δυστυχώς έχουν άλλες αφετηρίες.
Στο επίκεντρο των δικών μας αντιδράσεων είναι ο χαρακτήρας του νερού και της ιαματικής πηγής ως «δημόσιου κοινωνικού αγαθού». Ξεκινώντας από κει μπορούμε να συζητήσουμε τα πάντα. Φυσικά και δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια, όπως αυτά που ακούγονται ότι θα αλλάξει εντελώς η οικονομία της Φθιώτιδας. Επισημαίνουμε για μια φορά ακόμα το στοιχείο της ανταγωνιστικότητας των ιαματικών πηγών, γιατί, όσα επενδυτικά σχήματα και κεφάλαια να βρεθούν, οι πελάτες/επισκέπτες δεν είναι απεριόριστοι. Άρα δεν πρέπει να καλλιεργούνται πολλές και φρούδες προσδοκίες.






































