«Η διαφθορά φτάνει στα όρια της, όταν οι μετέχοντες δεν γνωρίζουν καν ότι είναι διεφθαρμένοι» Alain Deneault*
Βρισκόμαστε σε μια χρονική περίοδο όπου κυριαρχεί το «μέτριο». Για να είσαι κάτι, να είσαι κάπου, πρέπει να είσαι «μέτριος»∙ κι αυτό δεν θεωρείται απαραίτητα επιλήψιμο. Για κάποιους μάλιστα θεωρείται υποχρέωση, γιατί δεν είναι κατ’ ανάγκη φτιαγμένοι για να είναι «μέτριοι». Για να είσαι στο «κέντρο», για να είσαι στην εξουσία, πρέπει να αποφεύγεις τις κόντρες κρατώντας "πισινή", να κρατάς ισορροπίες, να κρύβεις τα πιστεύω σου και πάνω απ’ όλα να μην διαταράσσεις και να μην εφευρίσκεις τίποτα που θα μπορούσε να αλλάξει και να ταρακουνήσει το σύστημα, την κοινωνική και οικονομική τάξη. Αυτό είναι το κυρίαρχο μοντέλο που μας διοικεί σήμερα, κυρίως στη λεγόμενη «αυτοδιοίκηση» και των δύο βαθμών.
Και το ερώτημα είναι: πού οδηγεί αυτό στην πράξη; Οδηγεί στην χείριστη λειτουργία των φορέων της αυτοδιοίκησης και του ίδιου του κράτους. Και στη συνέχεια, στην «ανάγκη να εξυγιάνουμε το κράτος», εφαρμόζοντας μεθόδους διαχείρισης αυτές που εφαρμόζονται στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες θεωρούνται πιο αποτελεσματικές. Αυτό σημαίνει ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών και των κοινωνικών αγαθών και προσαρμογή των δημόσιων οργανισμών στις ανάγκες των επιχειρήσεων. Αυτό σημαίνει νεοφιλελευθερισμός και απορρύθμιση του κράτους.
Στην πράξη, επειδή οι «μέτριοι» δεν μπορούν να εφαρμόσουν μεθόδους ορθολογικής και αποτελεσματικής διαχείρισης, μεθόδους διαφάνειας, ελέγχου και συμμετοχής - με το φόβο μην ταρακουνηθεί το σύστημα και η κοινωνική και οικονομική τάξη - ιδιωτικοποιούν τη διαχείριση «πετώντας το γάντι» στον νεοφιλελευθερισμό.
Ένα απλό παράδειγμα είναι αυτό της ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών καθαριότητας στους δήμους.
Οι «μέτριοι» υπονομεύουν την ποιότητα των υπηρεσιών καθαριότητας και συκοφαντούν τον δημόσιο χαρακτήρα τους. Οι τρόποι είναι πολλοί. Ωριμάζουν έτσι οι συνθήκες και έρχεται η ιδιωτικοποίηση. Δύο είναι τα στοιχεία, αντιφατικά μεταξύ τους αποκλίνοντα στο διηνεκές, που επιβουλεύονται την βιωσιμότητα -το σύστημα αντικειμενικά είναι μη βιώσιμο: από τη μια τα κέρδη και η δυνατότητα αύξησης των κερδών για τον ιδιώτη επιχειρηματία, κι από την άλλη η απειλή της απόλυσης και της ανεργίας για τους εργαζόμενους.
Η δυνατότητα αύξησης των κερδών,