Τριάντα και κάτι χρόνια πριν, τα φεστιβάλ στη χώρα ήταν τα εξής βασικά δύο: το Αθηνών, του Ηρωδείου δηλαδή και τα Επιδαύρια. Τα υπόλοιπα ήταν φεστιβάλ τραγουδιού, εκ των οποίων τα μισά περίπου τα είχε ξεκινήσει ο Χατζιδάκις, όπως η γιορτή τραγουδιού στην Κέρκυρα και στο Ηράκλειο.
Με το που έρχεται το Πασόκ και η Μελίνα αναλαμβάνει το υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών, ένα υπουργείο που ίδρυσε η χούντα, ξεκινάει μια πολιτιστική αναγέννηση, ιδίως στο θέατρο: ιδρύονται τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, αναβαθμίζεται το θέατρο του Λυκαβηττού, Δήμοι αρχίζουν να διοργανώνουν λογής φεστιβάλ σε λογής χώρους, από νταμάρια μέχρι αρχαιολογικά αξιοθέατα, ξεκινάει ο θεσμός των επιχορηγήσεων στους θεατρικούς θιάσους, έχει ήδη προηγηθεί το «άνοιγμα» της Επιδαύρου σε θιάσους πλην Εθνικού, Τέχνης, Αμφιθέατρο, κ.α., και βεβαίως οι θίασοι αισθάνονται την ανάγκη να ανταποδώσουν κατά κάποιον τρόπο, την κρατική και σοσιαλιστική γενναιοδωρία, με αντίστοιχο αγωνιστικό ρεπερτόριο: ο Μπρεχτ δίνει και παίρνει, καθώς και οι συγγραφείς της Ανατολικής Ευρώπης, ο Χάβελ, ο Στρατίεφ, οι Ρώσοι φυσικά, και γενικώς περνάμε την εποχή του θεατρικού αμπέχονου, στις τραγωδίες ο Ορέστης φοράει φαιοπράσινη, ο Αγαμέμνων σειρήτια, η Κλυταιμνήστρα είναι νεόπλουτη, ο χορός θυμίζει Μικρασιάτες πρόσφυγες, η Αντιγόνη μάχεται κατά μιας χουντικής λογοκρισίας και τα θέματα των παραστάσεων είναι πολύ συγκεκριμένα: η αλαζονεία της εξουσίας, η δίψα για πλούτο, η επιδειξιομανία, ο ιμπεριαλισμός ως ανθρώπινη ύβρη και λοιπά και λοιπά.
